" கத்தி எடுத்தவனுக்கு கத்தியால் சாவு " என்று நம் ஊரில் கூறப்படும் ஒரு பழமொழி உள்ளது. ஆனால் இது சாதாரண மக்களுக்கு மட்டுமே பொருந்தும். அதிகாரம் படைத்தவர்களை பொறுத்தவரை இந்த பழமொழி முற்றிலும் தவறானதாகும்

உண்மையில் வரலாற்றில் பல சர்வாதிகாரிகளும், போர் குற்றவாளிகளும் இறுதிவரை சுக வாழ்க்கை வாழ்ந்து கடைசியாக நோய்வாய்ப்பட்டே இறந்தனர். சர்வாதிகாரிகளின் வாழ்க்கை குறித்து நடத்தப்பட்ட ஆய்வில் 60 சதவீதத்திற்கும் மேலானோர் மகிழ்ச்சியான வாழ்க்கைதான் வாழ்ந்து இறந்துள்ளனர். இந்த பதிவில் உலகின் கொடூரமான சர்வாதிகாரிகள் எப்படி இறந்தார்கள் என்று பார்க்கலாம்.

பெனிட்டோ முசோலினி, இத்தாலி

இத்தாலிய பாசிசத் தலைவர் பெனிட்டோ முசோலினி ஜூலை 1943 இல் அரசியலில் இருந்து வெளியேற்றப்பட்டார், அப்போது இரண்டாம் உலகப் போரில் நாட்டின் வெற்றிக்கான வாய்ப்புகள் அதிகரித்தன. வெளியேற்றப்பட்டது முசோலினியின் முடிவின் தொடக்கமாக மாறியது. அவர் உடனடியாக கைது செய்யப்பட்டு செப்டம்பர் வரை மத்திய இத்தாலியில் உள்ள ஹோட்டல் காம்போ இம்பரேட்டரில் சிறையில் அடைக்கப்பட்டார், ஜேர்மன் பராட்ரூப்பர்கள் அவரை மீட்டனர். அவர் ஜெர்மனிக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டார். ஏப்ரல் 1945 இல், முசோலினியும் அவரது காதலி கிளாரா பெட்டாச்சியும் இத்தாலியிலிருந்து ஸ்பெயினுக்கு தப்பிக்க முயன்றபோது கம்யூனிஸ்ட் கட்சிக்காரர்களால் தடுத்து நிறுத்தப்பட்டு பிணைக் கைதிகளாக சுட்டுக் கொல்லப்பட்டனர். அவர்களின் உடல்கள் மிலனின் பியாஸ்லே லோரெட்டோவுக்கு கொண்டு செல்லப்பட்டன. அங்கு அவர்களின் உடல்கள் தலைகீழாக தொங்கவிடப்பட்டது. அந்த நேரத்தில் பிபிசி செய்தி அறிக்கையின்படி, வழிப்போக்கர்கள் உடல்களின் மீது துப்பிவிட்டு கற்களைக் கொண்டு எறிந்தனர். சடலங்களின் புகைப்படங்கள் பரவலாக விநியோகிக்கப்பட்டன.

ஜோசப் ஸ்டாலின், ரஷ்யா (1878-1953)

ரஷ்ய ஆட்சியாளர் ஜோசப் ஸ்டாலினால் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் எண்ணிக்கையை கணக்கிடுவது கடினம். அவரது ஆட்சிக் காலத்தில் மரணதண்டனை மற்றும் சிறை முகாம்களில் குறைந்தது 3 மில்லியன் மக்கள் இறந்ததாக பதிவுகள் தெரிவிக்கின்றன, ஆனால் அந்த எண்ணிக்கை முழுமையானது அல்ல, மேலும் அவரது கொள்கைகளால் ஏற்பட்ட பஞ்சங்களில் மில்லியன் கணக்கானவர்கள் இறந்தனர். நவீன வரலாற்றாசிரியர்கள் இறப்புகளின் எண்ணிக்கையை 15 முதல் 20 மில்லியன் வரை இருக்கலாம் என்று கூறியுள்ளனர். ஸ்டாலின் 73 வயது வரை வாழ்ந்தார், அவரது அரசியல் சகாக்களுடன் இரவு நேர இரவு உணவு மற்றும் திரைப்படத்திற்குப் பிறகு, அவர் மார்ச் 1, 1953 அதிகாலையில் படுக்கைக்குச் சென்றார்.

ஸ்டாலினின் இறப்பு

படுக்கையறைக்குள் சென்ற அவர் இரவு 10 மணி வரை வெளியே வரவில்லை. அவரை எழுப்புவதற்கு அனைவரும் அஞ்சினர். இறுதியில் தைரியத்தை வரவழைத்துக் கொண்டு அறைக்குள் நுழைந்தபோது அவர் தரையில் காணப்பட்டார், சிறுநீரில் நனைக்கப்பட்டார், ஒரு பெரிய பக்கவாதத்தால் பாதிக்கப்பட்டார், ஆனால் உயிருடன் இருந்தார். தரையில் நிறுத்தப்பட்ட ஒரு கடிகாரம் காலை 6:30 மணிக்கு ஸ்டாலின் விழுந்ததாகக் கூறியது. அவர் மார்ச் 5 உயிருடன் இருந்தார். அவரது கடைசி தருணங்களைப் பற்றி அவரது மகள் ஸ்வெட்லானா எழுதியது என்னவெனில், "கடைசி நேரத்தில் அவர் திடீரென்று கண்களைத் திறந்தார். இது ஒரு பயங்கரமான தோற்றம் , பைத்தியம், அல்லது கோபம் மற்றும் மரண பயம் நிறைந்ததாக இருந்தது. திடீரென்று அவர் தனது எழ முயன்றார் இடது கை எங்காவது சுட்டிக்காட்டப்பட்டது, அல்லது நம் அனைவரையும் நோக்கி விரலை அசைத்தது.... அடுத்த கணம் அவரது ஆத்மா, ஒரு கடைசி முயற்சிக்குப் பிறகு, அவரது உடலில் இருந்து பிரிந்தது. " என்று கூறினார்.

அடால்ப் ஹிட்லர், ஜெர்மனி (1889-1945)

அடால்ப் ஹிட்லர் முதுமையில் தப்பிப்பிழைக்கும் சர்வாதிகாரிகளின் போக்குக்கு ஒரு மோசமான விதிவிலக்காக இருந்தார். இரண்டாம் உலகப் போரின் வீழ்ச்சியடைந்த நாட்களில், ரஷ்ய இராணுவம் பெர்லினில் எல்லைகள் மூடப்பட்ட நிலையில், ஹிட்லர் ரீச் சான்சலரி கட்டிடத்தின் கீழ் ஒரு பதுங்கு குழியில் பதுங்கினார். பதுங்கு குழிக்குள் சென்றதால் ஹிட்லர் தனது மரணத்திற்கான ஏற்பாடுகளை தானே செய்யத் தொடங்கினார். முசோலினியின் மரணம் மற்றும் அவரது சடலத்தை இழிவுபடுத்தியதைக் கேள்விப்பட்ட அவர், தனது சொந்த உடலை எரிக்க உத்தரவிட்டார். அவர் தனது காதலி ஈவா பிரானை மணந்தார், மேலும் ஜெர்மன் பிரச்சார மந்திரி ஜோசப் கோயபல்ஸின் குழந்தைகளுக்கு சொந்தமான ஒரு நாய் மீது சயனைடு காப்ஸ்யூல்கள் பரிசோதிக்க உத்தரவிட்டார். ஏப்ரல் 30 அன்று, ஹிட்லரும் பிரானும் பதுங்கு குழியில் ஒரு கீழ் அறைக்குள் சென்றனர். பிரவுன் சயனைடை எடுத்துக் கொண்டார், அதே நேரத்தில் ஹிட்லர் தன்னைத்தானே சுட்டுக் கொண்டார். ஹிட்லரின் லெப்டினென்ட்கள் அவரது விருப்பங்களைப் பின்பற்றி சடலங்களை எரித்தனர், ஆனால் முழுமையாக எரியல்லை. ரஷ்ய இராணுவம் எச்சங்களை கண்டுபிடித்தது, உடல்களை அடையாளம் கண்டது, பின்னர் ஹிட்லரின் கல்லறை ஒரு ஆலயமாக மாறுவதைத் தடுக்க எஞ்சியிருந்தவற்றை அழித்தது.

பிரான்சிஸ்கோ பிராங்கோ, ஸ்பெயின் (1892-1975)

பிரான்சிஸ்கோ பிராங்கோ 1939 முதல் இறக்கும் வரை ஸ்பெயினை ஆட்சி செய்தார். அவர் தனது எதிரிகளை கணக்கெடுத்தார், அரசியல் வதை முகாம்களை உருவாக்கி, அவருக்கு எதிராக பேசிய பலருக்கு மரண தண்டனையை விதித்தார். 70 களின் பிற்பகுதியில் பிராங்கோவின் உடல்நிலை குறைந்தது, மேலும் அவர் இறுதி காலத்தில் நோயால் அன்றாட அரசியலில் இருந்து பெருமளவில் பின்வாங்கினார். சர்வாதிகாரி பார்கின்சன் நோயுடன் போராடிக்கொண்டிருந்தார், இது இயக்கத்தில் சிக்கல்களை ஏற்படுத்தும் ஒரு சீரழிவு நோயாகும். அக்டோபர் 30, 1975 அன்று, அவர் கோமா நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டார். நவம்பர் 20 வரை உயிர் பிழைத்த அவர் பின்னர் தனது 82 வயதில் இறந்தார்.

மாவோ சேதுங், சீனா (1893-1976)

சீன கம்யூனிஸ்ட் தலைவர் மாவோ சேதுங் 82 வயதை எட்டினார். பிராங்கோவைப் போலவே, அவர் இறப்பதற்கு முன்பே நீண்ட காலமாக உடல்நலக்குறைவால் அவதிப்பட்டார்; கடைசியாக அவர் மே 1976 இல் வெளியுலகில் காணப்பட்டார். மாவோ நோய்வாய்ப்பட்டது என்ன என்பது தெளிவாகத் தெரியவில்லை, ஆனால் அவருக்கு லூ கெஹ்ரிக் நோய் அல்லது அமியோட்ரோபிக் லேட்டரல் ஸ்க்லரோசிஸ் இருந்திருக்கலாம், இது இயக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்தும் நரம்பு செல்கள் சிதைவாகும். செப்டம்பர் 2, 1976 அன்று மாவோவுக்கு மாரடைப்பு ஏற்பட்டது, அது அவரது வீழ்ச்சியை நிரூபித்தது. அடுத்த பல நாட்களாக , மோசமான நுரையீரல் தொற்றுநோயால் பல்வேறு நெருக்கடிகளை அவர் சந்தித்தார். செப்டம்பர் 7 அன்று, மாவோ கோமாவில் விழுந்தார், அதில் இருந்து அவர் ஒருபோதும் விழித்திருக்கவில்லை. ஒரு நாள் கழித்து மருத்துவர்கள் அவர் பிழைக்க மாட்டார் என்று கூறி பின்வாங்கினர், செப்டம்பர் 9 நள்ளிரவுக்குப் பிறகு அவர் இறந்தார்.

ஃபிராங்கோயிஸ் "பாப்பா டாக்" டுவாலியர், ஹைட்டி (1907-1971)

ஃபிராங்கோயிஸ் "பாப்பா டாக்" டுவாலியர் 1957 இல் ஹைட்டியில் ஜனாதிபதி பதவிக்கு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார், உடனடியாக அதிகாரத்தை பலப்படுத்தத் தொடங்கினார், தனது எதிரிகளின் ஆதரவாளர்களை நாடுகடத்தினார், அரசியல் எதிர்ப்பாளர்களை சித்திரவதை செய்வதை மேற்பார்வையிட்டார் மற்றும் அவரைத் எதிர்த்தவர்களை தூக்கிலிட உத்தரவிட்டார். வூடூ மதத்தை பின்பற்றுபவர், டுவாலியர் எப்போதாவது பாதிக்கப்பட்டவர்களின் துண்டிக்கப்பட்ட தலைகளுடன் உரையாடினார். இருப்பினும், டுவாலியர் உடல்நலப் பிரச்சினைகளால் பாதிக்கப்பட்டார். அவரது நீண்டகால நீரிழிவு மற்றும் இதயக் கோளாறுகள் 1971 இல் அவரைக் கொன்றன.

கிம் இல்-சங், வட கொரியா (1912-1994)

கிம் இல்-சங் [JB1] வட கொரியாவின் முதல் தலைவராக இருந்தார், 1948 இல் பதவியேற்று ஒரு பரம்பரை வம்சத்தை நிறுவினார். அவரது பேரன் கிம் ஜாங் தான் இப்போது நாட்டை ஆளுகிறார். சொல்லப்போனால் இன்றும் கிம் இல்-சங் இன்னும் ஜனாதிபதியாக இருக்கிறார், ஏனெனில் அவர் 1994 ல் இறந்தபின்னர் அந்த பதவியை நிரந்தரமாகி வைத்திருப்பதாக அறிவித்தார். கிம் ஆட்சி வெளி உலகத்திலிருந்து கற்பனை செய்யமுடியாத வகையில் தனிமைப்படுத்தப்பட்ட வட கொரியாவை உருவாக்கியது. இருப்பினும், அவரால் தனது சொந்த வீழ்ச்சியை மறைக்க முடியவில்லை: 1980 களின் பிற்பகுதியில், கேமராவிலிருந்து வளர்ச்சியை மறைக்க அவர் அவ்வாறு நிற்க முயன்றபோதும், அதிகாரப்பூர்வ செய்தி ஒளிபரப்புகளில் அவரது கழுத்தில் எலும்புக் கட்டி காணப்பட்டது. இறுதியில் ஜூலை 8, 1994 அன்று திடீரென சரிந்து பல மணி நேரம் கழித்து இறந்தார். அப்போது அவருக்கு வயது 82

அகஸ்டோ பினோசே, சிலி (1915-2006)

அகஸ்டோ பினோசே 1973 ல் இராணுவ சதி மூலம் ஆட்சிக்கு வந்தார். அவரது ஆட்சி எதிர்ப்பாளர்களைக் கொன்று, சிறையில் அடைத்து மற்றும் ஆயிரக்கணக்கான குடிமக்களை சித்திரவதை செய்தது. பினோசே 1990 ல் அமைதியாக பதவி விலகினார் மற்றும் ஜனநாயகரீதியாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பாட்ரிசியோ அல்வின் அசாக்கருக்கு அதிகாரத்தை வழங்கினார். எவ்வாறாயினும், அவர் ஆட்சியில் இருந்த காலத்தின் மனித உரிமை மீறல்கள் அவரை வேட்டையாட மீண்டும் வந்தன. அவர் 1998 இல் கிரேட் பிரிட்டனில் வீட்டுக் காவலில் வைக்கப்பட்டார், லேசான டிமென்ஷியா உள்ளிட்ட மருத்துவ காரணங்களுக்காக இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு மீண்டும் சிலிக்கு விடுவிக்கப்பட்டார். பினோசேவின் உடல்நலம் தொடர்ந்து கீழ்நோக்கிச் சென்றதால் சட்டப் போர்கள் நடந்தன. டிசம்பர் 3, 2006 அன்று, 36 கடத்தல், 23 சித்திரவதை மற்றும் ஒரு கொலை குற்றச்சாட்டு ஆகியவற்றை கடந்து இரண்டு மாதங்களுக்குள் பினோசே இறுதி மாரடைப்பால் பாதிக்கப்பட்டார். டிசம்பர் 10 ம் தேதி நுரையீரல் வீக்கம் மற்றும் இதய செயலிழப்பு ஆகியவற்றின் தீவிர சிகிச்சையில் அவர் இறந்தார். அவர் செய்த குற்றங்களுக்கு ஒருபோதும் தண்டனை பெறப்படவில்லை.

நிக்கோலா சியோசெஸ்கு, ருமேனியா (1918-1989)

ருமேனியாவின் கடைசி கம்யூனிஸ்ட் தலைவர் 1989 கிறிஸ்மஸ் தினத்தன்று தனது முடிவை சந்தித்தார். டிசம்பர் மாதம் தேசிய மனநிலை கிளர்ச்சியடைந்தது, டிசம்பர் 21 அன்று சியோசெஸ்கு ஒரு பொதுஉரையுடன் மக்களை ஆறுதல்படுத்த முயன்றார். கூட்டம் அவரைநோக்கி கூச்சலிட்டது. சியோசெஸ்குவின் புரிந்துகொள்ள முடியாத பார்வை அவருக்கு எதிரான கிளர்ச்சியை அதிகரிக்க உதவியது. அடுத்த நாள் சியோசெஸ்கு மற்றும் அவரது மனைவி எலெனா ஆகியோர் கோபமடைந்த கும்பலிடம் இருந்து ஹெலிகாப்டர் மூலம் புக்கரெஸ்டிலிருந்து தப்பினர். இந்த தம்பதியினர் இராணுவத்தால் கைது செய்யப்பட்டனர், ஒரு காட்சி விசாரணைக்கு உட்படுத்தப்பட்டனர், மேலும் இனப்படுகொலை மற்றும் ஊழல் குற்றத்திற்காக மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்டனர். தீர்ப்பை எதிர்த்து வாதாட பெயரளவில் 10 நாள் காலம் இருந்தபோதிலும், மரணதண்டனை உடனடியாகத் தொடங்கியது. சியோசெஸ்குவின் கைகள் கட்டப்பட்டிருந்தன, அங்கு ஒரு துப்பாக்கிச் சூடு அவர்களை தோட்டாக்களால் தாக்கியது. மரணதண்டனை குழுவின் ஒரு உறுப்பினர், டோரின்-மரியன் சிர்லான் இந்த அனுபவத்தை வேட்டையாடுவதாக விவரித்தார்.

இடி அமீன், உகாண்டா (1925-2003)

1971 ல் இராணுவ ஆட்சிக் கவிழ்ப்பில் ஆட்சிக்கு வந்த இடி அமீனின் ஆட்சியில் உகாண்டாவில் லட்சக்கணக்கானோர் இறந்தனர். 1979 ல் அமீன் பதவி நீக்கம் செய்யப்பட்டு நாடுகடத்தப்பட்டார். அவர் சவுதி அரேபியாவின் ஜெட்டாவில் குடியேறினார், அங்கு அவர் பல ஆண்டுகள் வசதியாக வாழ்ந்தார். அமீன் 2003 ஜூலை மாதம் சிறுநீரக செயலிழப்பால் கோமா நிலைக்குச் சென்று ஆகஸ்ட் தொடக்கத்தில் இறந்தார், அவரது ஐந்தாவது மனைவ,. அந்த நேரத்தில் வெளியிட செய்தி அறிக்கைகள் அவரது எடையை குற்றம் காட்டின, அது அவர் இறக்கும் போது 485 பவுண்டுகள் (220 கிலோ) வரை உயர்ந்து இருக்கலாம். அமீனின் சரியான பிறந்த ஆண்டு தெரியவில்லை, ஆனால் அவர் இறக்கும் போது அவருக்கு 80 வயது இருக்கலாம்.

 

குறிப்பு: படங்கள் அனைத்தும்  மாதிரிக்காக / உதாரணத்திற்காக வழங்கப்படுபவையே

இது போன்ற பல்வேறு செய்திகள், கதைகள் ,பொழுதுபோக்கு துணுக்குகள்,மின்னணு புத்தகங்கள் போன்றவற்றை பெற எங்கள் டெலிகிராம் சேனல்-லில் இணைந்து கொள்ளவும்