சென்னையிலிருந்து மாமல்லபுரம் போகும் கிழக்கு கடற்கரை சாலையில் பயணிக்கும்போது, பலரும் கடந்து போகிற ஒரு சின்ன கிராமம் — சாளுவன்குப்பம். பழங்காலத்தில் அதற்கு "திருவிழிச்சில்" என்று பெயர் இருந்தது. அந்தப் பெயரிலேயே ஏதோ ஒரு புனிதத்தன்மை ஒளிந்திருக்கிறது.

அங்கே UNESCO உலக பாரம்பரிய சின்னமான புலிக்குகை இருக்கிறது என்பது பலருக்கும் தெரியும். ஆனால் அதிலிருந்து வெறும் நூறு மீட்டர் தூரத்தில், இன்னொரு வரலாறு மண்ணுக்கடியில் தூங்கிக்கொண்டிருந்தது — யாருக்கும் தெரியாமல், நூற்றாண்டுகளாக.

சுனாமி — துயரத்திற்கிடையே வரலாற்றின் அன்பளிப்பு

2004-ம் ஆண்டு டிசம்பர் 26. சுனாமி அலைகள் கரையை தாக்கி பின்வாங்கியபோது, அந்த நீரோட்டம் மண்ணை அள்ளிச் சென்றது. அந்த அழிவின் நடுவிலே, புதையுண்டு கிடந்த கல்வெட்டுகள் திடீரென வெளிச்சத்திற்கு வந்தன.

தொல்லியல் துறை ஆய்வாளர்கள் அங்கு வந்து தோண்டத் தொடங்கியபோது, வெளிப்பட்டது ஒரு நம்பவே முடியாத உண்மை — இது தமிழகத்தில் இதுவரை கண்டுபிடிக்கப்பட்ட மிகப் பழமையான புதையுண்ட கோவில்களில் ஒன்று. சங்ககால முருகன் கோவில்.

ஒரு பேரழிவு, வரலாற்றை மீட்டெடுத்தது.

இரண்டாயிரம் ஆண்டுகள் பழமை

சங்க காலம் என்பது கிமு மூன்றாம் நூற்றாண்டிலிருந்து கிபி மூன்றாம் நூற்றாண்டு வரை என்று வரலாற்றாசிரியர்கள் சொல்கின்றனர். அந்தக் காலகட்டத்தைச் சேர்ந்த செங்கல் அடித்தளம் இங்கே கண்டுபிடிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

அந்தச் செங்கற்களை கவனமாகப் பாருங்கள் — அவை இன்றைய செங்கற்களை விட இரட்டிப்பு அளவு பெரியவை. பூம்புகார், உறையூர், அரிக்கமேடு — இந்த சங்ககால நகரங்களில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட கற்களோடு இவை சரியாக ஒத்துப்போகின்றன. அந்தத் தொடர்பை உணரும்போது, ஒரு சிலிர்ப்பு உடலில் பாய்கிறது.

பின்னர் பல்லவர்கள் அந்த அடித்தளத்தின் மேல் கற்றளி எழுப்பினார்கள். சோழர்கள் திருப்பணி செய்தார்கள். ஆனால் ஒரு கடல் சூறாவளி அல்லது மற்றொரு சுனாமி எல்லாவற்றையும் மூழ்கடித்தது. இன்று நிலத்தடியில் அந்த சங்ககால அடித்தளம் மட்டுமே நம்மிடம் பேசுகிறது.

மண்ணிலிருந்து வெளிவந்த சாட்சியங்கள்

இந்த மண்ணுக்கடியிலிருந்து கிளம்பியவை சாதாரணமானவை அல்ல. கல்லால் செய்யப்பட்ட முருகனின் வேல், சுடுமண்ணால் ஆன நந்தி — நந்தியை மண்ணால் செய்வது என்பது வேறெங்கும் காணக்கிடைக்காத தனித்துவம் — சிவலிங்கம், பெண் சிலை, விளக்குகள், சோழர்கால செப்பு நாணயங்கள்.

இதையெல்லாம் விட ஆழமான ஒன்று: சிலப்பதிகாரம் பாடிய "குறவன் கூத்து" — அந்த இலக்கியக் காட்சி மண் சிற்பங்களாக இங்கே கிடைத்திருக்கிறது. இலக்கியமும் தொல்லியலும் ஒரே இடத்தில் கைகுலுக்கும் தருணம் அது.

அங்கே போய் நிற்க வேண்டும்

இந்த இடத்திற்கு ஒருமுறை நேரில் போய் நின்று பாருங்கள். வெறும் சுற்றுலாத் தலமாகப் பார்க்காதீர்கள். இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இதே மண்ணில் நம் முன்னோர்கள் நின்று, செங்கற்களை அடுக்கி, முருகனுக்கு கோவில் கட்டினார்கள் என்று மனதில் கொண்டு பாருங்கள்.

அந்த நிமிடம், ஒரு இனம் புரியாத பூரிப்பு உள்ளத்தில் எழும். அது வார்த்தைகளில் சொல்ல முடியாத ஒன்று — அது உணர வேண்டியது.