தமிழகத்தின் நெல்லை மாவட்டத்தில் உள்ள மறுகால்தலை என்ற இடத்தில் உள்ள கோயிலில் சாத்தனுக்கு பூரணை, புஷ்கலை என்ற இரு மனைவியர் உண்டு.

எனவே, சாத்தன் பிரம்மச்சரிய கடவுள் என்றெல்லாம் கற்பிக்கப்படுவது பிறகு வந்ததுதான் என்று கூறினார்.

மாதவிடாய் தீட்டு என்பதெல்லாம் கற்பிதம்தான். நெற்றியில் வைக்கிற குங்குமமே மாதவிடாய்க் குருதியின் குறியீடு என்று இந்தியத் தத்துவஞானத்தின் வரலாற்றை ஆராய்ந்த தேவிபிரசாத் சட்டோபாத்யாய எழுதியுள்ளார்.

சில இடங்களில் யோனி வழிபாடே உள்ளது.

எடுத்துக்காட்டாக கும்பகோணம் அடுத்த தாராசுரம் சக்கராயி கோயிலில் பெண் தெய்வத்தின் சிலை, புடைத்த மார்புடன், அகற்றிய கால்களுடன், யோனி தெரியும் வகையில் அமர்ந்த நிலையில் இருக்கும். அதன் தலைக்குப் பதில் மலர் ஒன்று இருக்கும். அதன் யோனிக்கருகில் குங்குமத்தை கொட்டி வைத்திருப்பர். வணங்க வருகிறவர்கள், மாதவிடாய்க் குருதியைக் குறிக்கும் அந்த குங்குமத்தை எடுத்து இட்டுக்கொள்வர். லஜ்ஜ கௌரி என்ற பெயருடைய இத்தகைய பெண் தெய்வ சிலைகள் வேறு பல இடங்களிலும் உண்டு.

எனவே, இங்கே பெண்ணின் மாதவிடாய் என்பது கூட வணங்குவதற்குரியதாகத்தான் இருந்துள்ளது என்று கூறினார்.

ஐயப்பனும், சாத்தனும் ஒன்றுதான் என்பதற்கு ஆதாரங்கள் ஏதும் உண்டா என்று கேட்டதற்கு, தமிழகத்தில் உள்ள சாத்தன் சிலைகள் இடது காலை குத்துக்காலிட்டும், வலது கால் தொங்கும் வகையிலும் கையில் சாட்டையோடு இருக்கும். ஐயப்பன் சிலை இரண்டு கால்களும் குத்துக்காலிட்டபடி இருக்கும் என்றார் சாந்தலிங்கம்.

யார் கோயிலுக்குப் போகவேண்டும் என்று யார் முடிவு செய்வது?