ஜப்பான் படை வட சீனாவை விழுங்கிட்டு தெற்கே நகருது. பெய்ஜிங் போச்சு. நான்ஜிங் போச்சு. நான்ஜிங்கில மட்டும் மூணு லட்சம் பேரை படுகொலை பண்ணிட்டு, இப்போ ஹான்கோ நோக்கி வருது ஜப்பானிய ராணுவம்.
அப்போ சீன தளபதி சியாங் காய்-ஷேக் ஒரு முடிவு எடுக்கிறார்.
அந்த முடிவு — வரலாற்றில் மனிதன் மனிதனுக்கு செய்த மிகப்பெரிய துரோகங்களில் ஒன்றாகிவிட்டது.
━━━━━━━━━━━━━━━
சீனாவின் துக்கம்
மஞ்சள் ஆறு — Huang He — சாதாரண ஆறு கிடையாது.
அதுல வண்டல் மண் கலந்து கலந்து ஆற்றின் தரை உயர்ந்து உயர்ந்து, சுத்தியிருக்கிற நிலத்தை விட பல மீட்டர் உயரத்தில ஓடும். கரை உடைஞ்சா என்னாகும்னு அந்த ஊர் மக்களுக்கு நல்லாவே தெரியும் — அதனால தான் அதை "சீனாவின் துக்கம்"னு சொல்வாங்க.
ஜப்பானிய டாங்குகளை சேற்றில் தேக்கிட வேணும், அவ்வளவுதான் லாஜிக். அந்த ஒரே காரணத்துக்காக ஜூன் 9, 1938 அன்று இரவு — ராணுவ வீரர்கள் மண்வெட்டியால் மஞ்சள் ஆற்றின் கரையை தோண்ட ஆரம்பிக்கிறார்கள்.
கரையடியில் தூங்கிட்டிருந்த மக்களுக்கு எந்த எச்சரிக்கையும் கொடுக்கல.
ஒரு வார்த்தை கூட சொல்லல.
விடிவதற்கு முன்பே...
அதிகாலை வெள்ளம் வந்தது.
மூன்று முதல் பத்து மீட்டர் உயரத்தில் தண்ணீர் சுவராய் வந்து மோதியது. கைக்குழந்தையை நெஞ்சோட அணைச்சுக்கிட்டு ஓடிய தாய்மார்கள், நடக்கவே முடியாத வயசானவங்க, தூக்கத்திலேயே மூழ்கிய குழந்தைகள் — எல்லாரும் அந்த வெள்ளத்தில் கரைஞ்சுபோனாங்க.
நம்ம தமிழ்நாட்டோட பாதி அளவு நிலம் — ஹெனான், ஆன்ஹுய் மாகாணங்கள் — அன்னிக்கு தண்ணியில மூழ்கிடுச்சு. 4,000 கிராமங்கள் அழிஞ்சது. நேரடி வெள்ளத்தில் ஒரு லட்சம் பேர் உயிரிழந்தாங்க.
ஆனா அதுக்கப்புறம் வந்த பஞ்சமும் காலராவும் மலேரியாவும் தான் உண்மையான படுகொலை. ஐந்து லட்சம்... எட்டு லட்சம்... சிலர் ஒன்பது லட்சம்னு சொல்றாங்க. சரியான எண்ணிக்கை யாருக்கும் தெரியாது — ஏன்னா கணக்கெடுக்க ஆளே இல்ல.
பொய் சொன்னது யாரு?
இவ்வளவும் பண்ணிட்டு சீன அரசு என்ன சொன்னது தெரியுமா?
"இதை ஜப்பானியர்கள் பண்ணினாங்க."
ஆமா. சொந்த மக்களை கொன்னுட்டு, அதை எதிரி பண்ணினான்னு சொன்னாங்க.
இவ்வளவு பெரிய பலியும் கடைசியில என்ன சாதிச்சது? ஜப்பானை வெறும் இரண்டு மூன்று மாசம் மட்டுமே தடுக்க முடிஞ்சது. அதுக்கப்புறம் அவங்க வேற வழியா வந்து ஹான்கோவை பிடிச்சிட்டாங்க.
ஒரு லட்சத்திலிருந்து ஒன்பது லட்சம் உயிர்கள் — வெறும் இரண்டு மாசத்துக்காக.
━━━━━━━━━━━━━━━
1947 வரை...
வெள்ளம் வடிஞ்சதும் முடியல. அந்த நிலம் உப்புத்தன்மை ஏறி 1947 வரை விவசாயமே பண்ண முடியல. கோடிக்கணக்கான மக்கள் அகதிகளாகி, சாப்பிட வழியின்றி புல்லும் மண்ணும் தின்னு செத்தார்கள்.
நாட்டை காப்பாத்துறேன்னு சொன்னவன், நாட்டு மக்களையே காவு கொடுத்தான்.
━━━━━━━━━━━━━━━
போர் என்பது எதிரியை மட்டும் கொல்வதில்லை — சில நேரம் தன்னையே தானே கொன்றுகொள்வதில்தான் தோற்கிறோம்.
அதிகாரம் கையில் இருக்கும்போது எடுக்கும் ஒரு தப்பான முடிவு, லட்சக்கணக்கான சாதாரண மனுஷர்களின் வாழ்க்கையை எப்படி சாம்பலாக்கும் என்பதற்கு மஞ்சள் ஆறு இன்றும் சாட்சி சொல்கிறது.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக